Chapter VIII

Uśmiechnęłam się do niej i próbując nie roześmiać się jeszcze bardziej, wyminęłam ją i poszłam w stronę sali wykładowej. Dopiero, gdy przyjaciółka nie mogła zobaczyć mojej twarzy, wybuchłam śmiechem. Odwróciłam się do niej pełna powagi i powiedziałam:

- Lecę, bo się spóźnię. Pogadamy później.

- Noo raaaczej. – puściła do mnie oczko i poszła na swoje zajęcia.

Zajęcia ze speaking’u zleciały mi dość szybko i ok. 14 jechałam już tramwajem do mojej pracy.

- Hej wszystkim. – przywitałam się z całą ekipą.

- O cześć. Jak mija dzień?- usłyszałam tylko odpowiedź Michała. Cała reszta była pochłonięta swoimi obowiązkami. Chyba tylko on miał podzielną uwagę.

- Jakoś leci. A jak wy sobie radzicie? Widziałam, że jest spory tłok.

- Nie narzekamy, ale przydałaby się kolejna para rąk do pomocy.- usłyszałam zza swoich pleców głos Piotrka.- Przebieraj się i do roboty!- uśmiechnął się do mnie karcąco.

Pobiegłam do szatni, zdjęłam płaszcz i przebrałam buty. Założyłam na siebie fartuch i umyłam ręce. Byłam gotowa do pracy.

- Łosoś na parze plus szparagi i sok pomarańczowy.- krzyknęła Mela jak najgłośniej potrafiła, aby wszyscy zrozumieli.

- Ok. To ja się tym zajmę. – odparłam.

Tak oto zleciało mi ok. 6 godzin, czyli całe moje popołudnie i wieczór. Było coś chyba ok. godziny 21. A może później. Straciłam rachubę czasu. Pożegnałam się ze wszystkimi i już miałam wychodzić, gdy Piotr mnie zatrzymał.

- Chciałbym z tobą pogadać. No chyba, że się spieszysz.

- Coś się stało? Masz taką poważną minę.- odpowiedziałam mu przestraszona, bojąc się, że coś jest nie tak.

- Właściwie to nie wiem. Słyszałem, że dostałaś propozycję pracy i wiesz… To dla ciebie duża szansa…

- Michał już ci wypaplał? No to ładnego mam powiernika…

- Przestań. Rozmawialiśmy i tak jakoś wyszło… Zresztą nieważne. Dobrze wiesz, że nie o to chodzi. Czemu mi nie powiedziałaś?

- Nie ma o czym. Nawet nie wiem, czy jest o czym mówić.

- Jak to?- zdziwił się Piotr.

- Normalnie. Nie wiem jeszcze, co zrobię. Czy w ogóle przyjmę tę propozycję.

- Czyś ty zgłupiała?! Przecież taka szansa może już ci się nigdy więcej nie trafić. Restauracja w świetnym miejscu, z dobrą opinią. Nie musisz wszystkiego zaczynać od nowa… Nawet sobie nie żartuj, że z niej nie skorzystasz.

- Ale ja lubię pracować w „Machinie”… Poza tym nie wiem, czy jestem w stanie sama prowadzić restaurację… A może właściciel ma jakieś długi, czy coś i szuka naiwnego?

- To ty szukasz. Tylko wymówki. Przecież wiesz, że nie będziesz sama.

- No tak, ale tutaj już wszystko znam…

- W takim razie jesteś zwolniona.- odparł z pełną powagą Piotr.

- Żartujesz sobie ze mnie?

- Nie. Zastanów się dobrze, a dopóki nie podejmiesz decyzji, módl się,  żebym cię tu nie widział.- dodał, odwrócił się i odszedł.

„No brawo. I zostałam bez pracy. Jakbym mało miała problemów.”- pomyślałam sobie i wkurzona na maxa poszłam do domu. Był ciepły, choć wietrzny wieczór. Niebo było zachmurzone, nie było widać ani jednej gwiazdy. Szłam skrótem, aby być szybciej w domu. Jednak uliczka, którą podążałam była pozbawiona jakiejkolwiek latarni. W ciemności nie było widać w ogóle nic. Modliłam się tylko o to, abym bezpiecznie dotarła do domu. Gdy byłam już pod kamienicą ciśnienie trochę mi spadło. Tylko po to by za chwilę znów się podnieść. I to do granic możliwości.

- Hi. Are sou still afraid of darkness?-  usłyszałam za plecami i nie mogłam uwierzyć w to, co się dzieje. Mój koszmar dopiero się rozpoczynał.